Bir varmış bir yokmuş, bir köyde iki komşu yaşarmış. Biri Emine Nine adında yoksul ama çok iyi kalpli, cömert bir kadınmış; diğeri ise Zeliha Hatun adında zengin ama bir o kadar da açgözlü, cimri bir kadınmış. Emine Nine'nin küçük bir bahçesi ve bir kırlangıç yuvası varmış. Her bahar o yuvaya bir kırlangıç gelir, cıvıl cıvıl öterek bahçeyi şenlendirirmiş.
Bir gün küçük kırlangıç yuvadan düşmüş, kanadı kırılmış. Emine Nine onu görünce hemen kucağına almış, kanadını özenle sarmış, günlerce ekmek kırıntısı ve su verip bakmış. Kırlangıç iyileşince minnetle etrafında dönmüş, sonra gökyüzüne süzülüp sıcak ülkelere göç etmiş. Ertesi bahar geri döndüğünde gagasında bir kabak çekirdeği getirmiş ve Emine Nine'nin avucuna bırakmış. Nine çekirdeği bahçesine ekmiş.
Çekirdek büyümüş, kocaman bir kabak vermiş. Emine Nine kabağı kesmek için bıçağı sapladığında içinden şıngırdayarak altın paralar dökülmeye başlamış! Bir kabak dolusu altın... Emine Nine sevinçten ağlamış ama açgözlülük etmemiş; altınların bir kısmıyla köyün yoksullarına yardım etmiş, çocuklara giysi, aç kalanlara ekmek almış. Kendine de küçük bir ev yaptırmış, gerisini muhtaçlara dağıtmış.
Bu haber cimri komşu Zeliha Hatun'un kulağına gitmiş. Kıskançlıktan çatlayacak gibi olmuş: "Ben neden bir kabak dolusu altına sahip olmayayım?" demiş. Hemen bahçesine çıkmış, kendi kırlangıç yuvasındaki sağlıklı bir yavruyu yakalamış ve kanadını zorla kırmış! Sonra da yalancıktan onu iyileştirmiş. Zavallı kuş iyileşince korkuyla uçup gitmiş. Ertesi bahar o da gagasında bir çekirdek getirmiş; Zeliha Hatun sevinçle çekirdeği ekmiş, "Beni dünyanın en zengini yapacaksın!" diye hayaller kurmuş.
Çekirdek büyümüş, kocaman bir kabak vermiş. Zeliha Hatun sabırsızlıkla kabağı kesmiş ama içinden altın falan dökülmemiş. Onun yerine kabak "puf" diye patlamış; içinden kül, toz ve çeşit çeşit haşarat çıkmış, koca bahçeyi darmadağın etmiş. Zeliha Hatun bağıra çağıra kaçmış. Meğer kırlangıç, kendisine yapılan kötülüğü unutmamış; iyiliğe iyilikle, kötülüğe ise dersini vererek karşılık vermiş.
Zeliha Hatun bahçesini temizlerken için için pişman olmuş. Emine Nine bunu duyunca komşusuna kızmak yerine ona yardım eli uzatmış: "Kötülükle bir yere varılmaz komşum," demiş yumuşacık. "Gel, bahçeni birlikte toplayalım." Zeliha Hatun bu iyilik karşısında utançtan kızarmış ve o günden sonra açgözlülüğünden vazgeçmeye söz vermiş. Emine Nine ona hep örnek olmuş; paylaşmayı, cömertliği, canlılara merhameti öğretmiş.
Böylece köyde herkes anlamış ki bereket altında değil, iyi bir yüreğin cömertliğindedir. İyilik eden iyilik bulur, kötülük eden ise eldekini de kaybeder. Emine Nine uzun, mutlu bir ömür sürmüş; her bahar kırlangıçları bahçesinde ağırlamış. Onlar ermiş muradına, iyi kalpliler çıksın kerevetine.