Bir varmış bir yokmuş, bir köyde resim yapmayı çok seven, iyi kalpli, fakir bir çocuk yaşarmış. Adı Can'mış. Bir kalemi bile olmadığı için yerlere çubukla resim çizermiş. Ne var ki çok yetenekliymiş; çizdiği kuşlar, çiçekler adeta canlı gibi görünürmüş. Can bir gün büyüyünce herkese güzel resimler çizmeyi hayal edermiş.
Bir gece rüyasında yaşlı, ak sakallı bir bilge belirmiş. "Sen iyi kalpli ve çalışkan bir çocuksun," demiş bilge. "Sana sihirli bir kalem armağan ediyorum. Ama unutma: Bu kalemi yalnızca iyilik için, muhtaç olanlara yardım etmek için kullanmalısın." Can sabah uyandığında yastığının yanında pırıl pırıl bir kalem bulmuş. Merakla bir kuş çizmiş; kuş bir anda kâğıttan uçup pencereden dışarı süzülmüş! Meğer bu kalemle çizdiği her şey gerçek oluyormuş.
Can hemen bilgenin öğüdünü hatırlamış. Kalemini kendi zenginliği için değil, köylülere yardım için kullanmaya karar vermiş. Susuz kalan tarlalar için bir nehir çizmiş, su şırıl şırıl akmaya başlamış. Aç kalan ailelere ekmek ve buğday çizmiş. Soğukta üşüyen yaşlılara sıcacık battaniyeler çizmiş. Köyde artık kimse aç ve muhtaç kalmamış. Herkes Can'ı çok sevmiş.
Ama Can'ın bu sihirli kaleminin haberi zamanla açgözlü, zengin bir ağanın kulağına gitmiş. Ağa hemen adamlarını gönderip Can'ı yakalatmış ve kalemi zorla elinden almış. "Artık bu kalem benim! Onunla dünyanın bütün altınlarını çizeceğim, en zengin insan olacağım!" demiş kibirle. Kalemi kaptığı gibi bir dağ dolusu altın çizmeye başlamış.
Ama garip bir şey olmuş. Ağa çizdikçe altınlar gerçek olmuş ama bu kalem yalnızca iyi kalplilerin elinde doğru çalışırmış. Açgözlü ağanın çizdiği altınlar bir anda taşa dönüşmüş, çizdiği hazineler eriyip yok olmuş. Ağa ne çizdiyse ters gitmiş; kendi hırsı yüzünden her şeyini kaybetmiş. Sonunda kalemin kötü niyetle çalışmadığını anlayıp korkuyla kalemi geri vermiş.
Can kalemini geri almış ama hiç değişmemiş. Yine köylülere yardım etmeye, iyilik yapmaya devam etmiş. Elindeki büyük gücü asla kendi çıkarı için kullanmamış. Böylece herkes anlamış ki gerçek güç, sahip olduğun şeyle başkalarına iyilik yapabilmektir. Can uzun yıllar köyüne hizmet etmiş ve herkes tarafından sevilerek mutlu bir ömür sürmüş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.