Bir varmış bir yokmuş, bir köyde çiftçi bir karı koca yaşarmış. Çok varlıklı değillermiş ama küçük bir tarlaları, birkaç hayvanları ve bir de tavukları varmış. Tavukların içinde bir tanesi vardı ki ötekilere hiç benzemezmiş. Çünkü bu tavuk, her sabah bir tane som altından yumurta yumurtlarmış! Çiftçi her sabah kümese gittiğinde, samanların arasında pırıl pırıl parlayan bir altın yumurta bulurmuş.
İlk altın yumurtayı bulduğu gün çiftçi gözlerine inanamamış. Yumurtayı alıp pazara götürmüş, gerçek altın olduğunu anlayınca sevinçten uçmuş. Ertesi sabah kümeste bir altın yumurta daha varmış. Böylece her gün bir altın yumurta... Çiftçi ve karısı bu yumurtaları satarak yavaş yavaş zenginleşmeye başlamış. Artık sofralarında güzel yemekler, sırtlarında güzel giysiler varmış. Bu sihirli tavuğa çok iyi bakıyor, onu el üstünde tutuyorlarmış.
Ama zaman geçtikçe çiftçinin gözü doymamaya başlamış. "Günde bir altın yumurta güzel ama çok yavaş," diye düşünmüş. "Zengin olmak için her gün beklemem gerekiyor. Keşke bütün altınlara bir anda sahip olabilseydim." Karısı da onu kışkırtmış: "Bak, bu tavuk her gün bir altın yumurta veriyorsa, içi mutlaka altın doludur! Düşün bir kere, karnının içi kim bilir ne kadar altınla dolu. Onu bir kesersek, bütün altınları bir anda alırız, bir daha da beklemeyiz."
Bu düşünce çiftçinin aklına yatmış. Açgözlülüğü sabrının önüne geçmiş. "Doğru," demiş, "neden her gün bir yumurta bekleyeyim ki? İçindeki bütün hazineyi bir kerede alırım, dünyanın en zengini olurum!" Karı koca, hiç düşünmeden, o değerli tavuğu yakalamışlar. Hayallerinde tavuğun içinden dökülecek altın yığınlarını canlandırıyorlarmış.
Ama tavuğu kesip içine baktıklarında büyük bir hayal kırıklığına uğramışlar. Tavuğun içi, her tavuk gibi sıradanmış; ne bir altın parçası, ne bir hazine... Hiçbir şey yokmuş! Meğer tavuk altını içinde biriktirmiyor, her gün yalnızca bir tane yumurtluyormuş. Şimdi ise açgözlülükleri yüzünden hem içinden altın çıkmamış hem de her sabah düzenli altın yumurta veren o eşsiz tavuğu sonsuza dek kaybetmişler.
Çiftçi ile karısı, olanların ardından derin bir pişmanlığa düşmüşler. Ellerini başlarına koyup oturmuşlar. "Ne yaptık biz?" diye hayıflanmışlar. "Her gün bize bir altın veren o güzel tavuğa sahiptik. Sabretseydik ömrümüz boyunca zengin olacaktık. Ama gözümüz doymadı, hepsini bir anda isteyince elimizdekini de kaybettik." Artık ne altın yumurta varmış ne de o değerli tavuk.
O günden sonra çiftçi bu acı dersi hiç unutmamış. Kalan hayvanlarına şükrederek bakmış, elindekinin kıymetini bilmeyi öğrenmiş. Komşularına da hep şunu anlatırmış: "Açgözlülük insana hiçbir şey kazandırmaz; aksine, elindeki en değerli şeyi bile kaybettirir. Kanaat etmeyi, sahip olduklarının değerini bilmeyi öğrenin." Böylece herkes anlamış ki asıl zenginlik, gözü doymayan bir yürekte değil, kanaatkâr bir kalptedir. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.