Bir varmış bir yokmuş, yemyeşil dağların arasından coşkuyla akan derin bir dere varmış. Bu derenin üzerinde ise upuzun, incecik bir köprü uzanırmış. Öyle darmış ki bu köprü, üzerinden ancak bir tek hayvan geçebilirmiş; iki hayvanın yan yana yürümesi mümkün değilmiş. Köprünün altında ise sular köpüre köpüre, hızla akıp gidermiş.
Günlerden bir gün, derenin bir yakasından beyaz bir keçi, öteki yakasından da kara bir keçi köprüye doğru yürümeye başlamış. İkisi de otlaklara geçmek istiyormuş. İkisi de tam köprünün ortasında, burun buruna gelmişler. Karşılıklı durmuş, birbirlerine bakmışlar. Köprü o kadar darmış ki ne biri ne de öteki geçebilirmiş; birinin geri dönüp diğerine yol vermesi gerekiyormuş.
Beyaz keçi kaşlarını çatmış: "Çekil önümden! Ben önce geldim, önce ben geçeceğim. Geri dön ve bana yol ver!" Kara keçi de hiç geri adım atmamış: "Ne demek geri döneceğim? Asıl sen çekil! Ben senden daha güçlüyüm, geri dönmem. Yol veren sen olacaksın!" Beyaz keçi öfkeyle, "Asla!" demiş. Kara keçi de "Ben de asla!" diye karşılık vermiş. İkisi de inatla, gururla yerinde dikilmiş; ikisi de bir adım bile geri gitmeye yanaşmamış.
Aslında akıllıca olan çok basitmiş: Biri kenara çekilse ya da geri dönse, önce diğeri geçer, sonra kendisi rahatça karşıya varırmış. Belki biraz beklemeleri gerekirmiş ama ikisi de sağ salim karşıya geçermiş. Ama iki keçi de o kadar inatçı, o kadar bencilmiş ki ne birbirlerini dinlemişler ne de biraz olsun fedakârlık etmeyi düşünmüşler. "Ben, ben, ben!" demekten başka bir şey akıllarına gelmemiş.
Sonunda ikisi de dayanamamış. "Madem geçmiyorsun, o zaman seni ben iteceğim!" deyip başlarını eğmiş ve boynuzlarını birbirine dayamışlar. İtişmeye, kakışmaya başlamışlar. Biri ötekini geriye itmeye çalışmış, öteki de ona karşı koymuş. Dar köprünün üstünde, coşkun suların üzerinde tos tos vuruşmuşlar. Ayakları kaymış, köprü sallanmış ama ikisi de inadından vazgeçmemiş.
Derken bir "çat" sesiyle ayakları birbirine dolaşmış ve ikisi birden dengelerini kaybedivermiş. İki inatçı keçi, çırpına çırpına köprüden aşağı, buz gibi, hızlı akan derenin sularına düşmüş! Islanmış, üşümüş, akıntıya kapılmışlar. Zar zor kıyıya tutunup canlarını kurtarmışlar. Sırılsıklam, titreyerek karaya çıktıklarında ikisi de birbirine bakmış; ne otlağa geçebilmişler ne de gururlarını koruyabilmişler. İnatları yüzünden ikisi de kaybetmiş.
Kıyıda tir tir titrerken kara keçi utanarak, "Keşke biraz beklesemişim," demiş. Beyaz keçi de başını sallamış: "Keşke ben geri dönseydim; şimdi ikimiz de kupkuru, karşı yakada olurduk." O günden sonra iki keçi bu acı dersi hiç unutmamış. Bir daha köprüde karşılaştıklarında biri gülümseyerek kenara çekilmiş, "Önce sen geç dostum," demiş; sonra öteki de teşekkür ederek geçmiş. Böylece herkes anlamış ki inat ve bencillik insanı uçuruma sürükler; ama biraz sabır, biraz da fedakârlık, herkesi selamete çıkarır. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.