Bir varmış bir yokmuş, güzeller güzeli, iyi kalpli bir kız yaşarmış. Annesi öldükten sonra babası yeniden evlenmiş; ama yeni üvey annesi ve onun iki kızı çok kibirli ve kötü kalpliymiş. Zavallı kızı hizmetçi gibi çalıştırırlarmış: Sabahtan akşama kadar temizlik yaptırır, en zor işleri ona yıkarlarmış. Kız akşamları yorgun düşünce ocağın yanındaki küllerin arasında dinlenirmiş; bu yüzden ona alaycı bir tavırla "Külkedisi" demişler.
Külkedisi bütün bu haksızlıklara rağmen hiç kötü olmamış; nezaketini, güler yüzünü ve umudunu hiç kaybetmemiş. Bahçedeki kuşlarla konuşur, onlarla ekmeğini paylaşırmış. Bir gün sarayda büyük bir balo verileceği duyulmuş; prens kendine eş seçecekmiş ve ülkedeki bütün genç kızlar davetliymiş. Üvey kız kardeşler en güzel elbiselerini giyip süslenmişler ama Külkedisi'nin baloya gitmesine izin vermemişler. "Sen küllerin arasında kal!" deyip alay ederek gitmişler.
Külkedisi bahçede ağlarken, birden karşısında ışıl ışıl bir iyilik perisi belirmiş. "Ağlama güzel çocuğum," demiş peri. "İyi kalbin ödülünü hak ediyorsun." Değneğini sallamış; bir balkabağı görkemli bir arabaya, fareler atlara, Külkedisi'nin eski elbisesi pırıl pırıl bir balo kıyafetine dönüşmüş. Ayaklarına da dünyanın en zarif cam ayakkabılarını giydirmiş. "Ama unutma," demiş peri, "büyü gece yarısı bozulur. Saat on ikiyi vurmadan mutlaka dönmelisin."
Külkedisi baloya varınca herkesin gözü ona takılmış. Prens onu görür görmez hayran kalmış ve bütün gece yalnızca onunla dans etmiş. Külkedisi mutluluktan zamanın nasıl geçtiğini fark etmemiş. Tam saat on ikiyi vurmaya başlayınca perinin sözünü hatırlamış ve telaşla merdivenlerden aşağı koşmuş. O kadar acele etmiş ki cam ayakkabılarından biri basamakta kalmış. Prens arkasından yetişememiş; elinde yalnızca o küçük cam ayakkabı kalmış.
Prens, sabah olunca ilan çıkarmış: "Bu cam ayakkabı kimin ayağına olursa, onunla evleneceğim!" Adamları ayakkabıyı alıp ülkedeki bütün kızlara denetmiş. Nice kız ayağını sığdırmaya çalışmış ama olmamış. Sonunda Külkedisi'nin evine gelmişler. Üvey kardeşler ayakkabıyı zorla giymeye uğraşmış ama ayakları sığmamış. Külkedisi utangaç bir şekilde, "Ben de deneyebilir miyim?" diye sormuş. Üvey annesi engellemeye çalışsa da prensin adamı ısrar etmiş. Külkedisi ayağını uzatmış; cam ayakkabı sanki onun için yapılmış gibi tam oturmuş! Cebinden de öteki teki çıkarmış.
Herkes şaşkınlıktan donakalmış. Prens Külkedisi'ni görünce onu hemen tanımış. Külkedisi'nin iyi kalpliliği, sabrı ve nezaketi sonunda ödülünü bulmuş. Prens ile Külkedisi büyük bir düğün yapmış. Külkedisi kin tutmamış; kendisine kötü davranan üvey kardeşlerini bile affetmiş, çünkü onun kalbi affetmeyi bilecek kadar büyükmüş. Böylece herkes anlamış ki en güzel elbise, iyi bir kalptir. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.