Bir varmış bir yokmuş, Fısıltı Ormanı denen yemyeşil bir ormanda bir sürü kuş yaşarmış. Sabahın ilk ışıklarıyla serçeler cıvıldar, kırlangıçlar takla atar, ağaçkakan tak tak tak çalışmaya koyulurmuş. Bir tek Baykuş Puhu, güneş doğarken uyur, herkes yatarken uyanırmış. Kuşlar bu duruma bir anlam veremezmiş. "Şu Puhu ne kadar tembel!" dermiş serçeler. "Güpegündüz uyuyor, hiçbir işe yaramıyor!"
Puhu bu sözleri duyar ama alınmazmış. "Ben gece bekçisiyim," diye açıklarmış sakin sakin. "Siz uyurken ben ormanı korurum. Gözlerim karanlıkta bile görür, kulaklarım en ufak çıtırtıyı duyar." Ama kuşlar gülüşürmüş: "Gece koruma da neymiş! Gece herkes uyur, ormanda hiçbir şey olmaz. Sen uykunu seviyorsun, hepsi bu!" Puhu iç çeker, akşam olunca dalına kurulup kocaman gözleriyle nöbetine başlarmış.
Günlerden bir gün ormana kurnaz bir tilki dadanmış. Tilki gündüzleri çalıların arasında saklanır, geceyi beklermiş. Planı şuymuş: Bütün kuşlar derin uykuya dalınca ağaçlara usulca tırmanacak, yuvalardaki yumurtaları çalacakmış. Karanlık bir gece, ay bulutların arkasına saklanmışken tilki harekete geçmiş. Patileri üzerinde sessizce süzülmüş, en büyük meşe ağacına yaklaşmış. O ağaçta serçe ailesinin yuvası varmış ve içinde üç minik yumurta duruyormuş.
Ama tilkinin hesaba katmadığı biri varmış: Puhu! Baykuşun kocaman gözleri, zifiri karanlıkta süzülen gölgeyi hemen fark etmiş. Kulakları, kuru yaprakların çıtırtısını duymuş. Puhu vakit kaybetmeden ötmeye başlamış: "Puhuuu! Puhuuu! Uyanın! Ormanda tilki var! Puhuuu!" Sesi gecenin sessizliğinde top gibi patlamış. Serçeler fırlamış, kargalar gaklamış, ağaçkakan alarm verir gibi tak tak tak vurmuş, saksağanlar çalıları taşlamış. Koca orman bir anda ayağa kalkmış!
Bu gürültü ve kalabalık karşısında tilkinin ödü kopmuş. "Bu ormanın bekçisi varmış!" diye söylenerek tabana kuvvet kaçmış ve bir daha o ormana adım atmamış. Sabah olunca bütün kuşlar Puhu'nun dalının etrafına toplanmış. Serçe anne gözyaşları içinde teşekkür etmiş: "Sen uyanık olmasaydın yumurtalarım gidecekti. Bizi bağışla Puhu; sana tembel dedik ama meğer sen hepimiz uyurken bizi koruyormuşsun."
Puhu alçakgönüllülükle kanadını sallamış: "Önemli değil dostlarım. Herkes her işi yapamaz; ben gündüz sizin gibi cıvıldayamam, siz de gece benim gibi göremezsiniz. Ama hepimiz bir aradayken orman güvende olur." O günden sonra Fısıltı Ormanı'nda kimse kimseyi küçümsememiş. Kuşlar her akşam uykuya dalarken içleri rahatmış; çünkü karanlıkta iki altın göz, sabaha kadar onları koruyormuş.
Sen de bu gece gözlerini kapatırken bil ki dışarıda geceler boyu çalışan, herkesi koruyan nice sessiz kahraman var. Onlara minnetle, mışıl mışıl uyu. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.