Bir varmış bir yokmuş, sıcak bir ormanın kralı olan koca bir aslan varmış. Bir öğle vakti aslan, ağacın gölgesinde derin bir uykuya dalmış. Tam o sırada minicik bir fare, oyun oynarken yanlışlıkla aslanın burnunun üstünden geçivermiş. Aslan uyanıp kocaman pençesiyle fareyi yakalamış. "Uykumu böldün, seni şimdi bir lokmada yerim!" diye kükremiş.
Minik fare korkudan titreyerek yalvarmış: "Lütfen beni bağışla, koca kral! Bir daha asla uykunu bölmem. Beni serbest bırakırsan, belki bir gün ben de sana bir iyilik yaparım." Aslan bu sözleri duyunca kahkahayı basmış: "Sen mi? Şu küçücük halinle koca aslana nasıl yardım edeceksin? Ne komik!" Ama farenin cesaretine ve tatlı diline gülmüş, canı da yakmak istememiş. "Peki, bu sefer seni bağışlıyorum," deyip fareyi salıvermiş. Fare teşekkür edip hızla otların arasına kaçmış.
Aradan günler geçmiş. Bir gün ormana avcılar gelmiş. Aslanı yakalamak için ağaçların arasına kocaman, sağlam bir ağ germişler. Aslan gezerken farkında olmadan bu ağa takılmış. Ne kadar debelenmiş, ne kadar kükremiş, pençelerini ne kadar savurmuşsa da kurtulamamış; ipler onu sımsıkı sarmış. Sonunda yorgun düşmüş ve umutsuzca kükremeye başlamış. Sesi bütün ormanı çınlatmış.
O sırada minik fare bu çaresiz kükremeyi duymuş. "Bu benim bir zamanlar beni bağışlayan dostumun sesi!" diye tanımış ve hemen sesin geldiği yöne koşmuş. Aslanı ağa takılmış, çaresiz halde görünce hiç vakit kaybetmemiş. "Merak etme koca kral," demiş, "sıra bende!" Sivri, minik dişleriyle ipleri kemirmeye başlamış. Kıtır kıtır, sabırla, hiç durmadan bir ipi, sonra bir başkasını, sonra bir başkasını kemirmiş.
Aslan hayretle izliyormuş. Koca gövdesiyle koparamadığı o sağlam ipleri, minicik fare tek tek parçalıyormuş. Uzun bir uğraştan sonra fare son ipi de kemirip koparmış ve ağ gevşemiş. Aslan bir hamlede ağdan kurtulup ayağa kalkmış. Özgürlüğüne kavuşmuş, derin bir nefes almış.
Aslan minik dostuna minnetle bakmış. "Bir zamanlar sana gülmüştüm," demiş utanarak. "Senin gibi küçük birinin bana nasıl yardım edebileceğini merak etmiştim. Meğer ben ne kadar yanılmışım. Bugün canımı sen kurtardın." Fare gülümsemiş: "Görüyorsun ya koca kral, iyilik yapan iyilik bulur ve hiç kimse yardım edemeyecek kadar küçük değildir." O günden sonra aslanla fare ormanın en yakın dostları olmuş. Aslan hiçbir canlıyı küçümsememeyi öğrenmiş. Böylece herkes anlamış ki dostluğun ve iyiliğin boyu olmaz. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.